Алдар Көсе

Алдар Көсе ақылды әрі мейірімді жиһанкез еді. Ол жұқа, ескі шапан киіп, әрдайым жымиып жүретін. Бір аязды күні ол әдемі атқа мінген, қымбат түлкі ішік киген бай саудагерді кездестірді.

— Менің шапаным ескі, — деді Алдар Көсе көңілді дауыспен, — бірақ ол сиқырлы! Мына тесіктерді көрдің бе? Олардың ішінен салқын жел өтеді, сондықтан маған ешқашан ыстық болмайды — әрдайым дәл өзіндей жайлы! — Ол жылыну үшін көңілді ән салды.

Ашкөз бай сиқырлы шапанды өзіне алғысы келді.
— Айырбастасайық! — деп жалынды ол. Олар айырбастасты, бай жұқа, тесік шапанды киіп, мақтанышпен шауып кетті, енді маған әрдайым жылы болады деп сенді.

Әрине, жел әр тесіктен өтіп, көп ұзамай бай тоңа бастады. Ал Алдар Көсе жылы түлкі ішікке оранып, мейірімді күлді. Ол мақтаншақ байға жұмсақ сабақ берді: ашкөз әрі тәкаппар болғаннан гөрі, ақылды әрі әділ болған жақсы.

Кешке Алдар Көсе от басындағы жолаушылармен жылы шапанын да, ыстық сорпасын да бөлісті. Оның қызық әңгімелеріне бәрі көздері ілініп кеткенше күлді.

Тыныш дала үстінде жұлдыздар жанғанда, ақылды айлакер жылы да жайлы бүктетіліп жатып, ұйқысында жымиып жатты.