Күлшебала

Күлшебала жұмсақ мінезді, мейірімді қыз еді. Ол өгей шешесі мен екі өгей апасымен бірге тұратын. Олар оған үй жұмысының бәрін істетсе де, Күлшебала көңілді болып, өзінің достары — кішкентай құстар мен тышқандарға ән салатын.

Бірде патша сарайда үлкен той өткізіп, бәрін шақырды. Өгей апалары ең әдемі көйлектерін киіп кетті де, Күлшебаланы үйде қалдырды. Ол ошақ басына отырып күрсінді — сол кезде жарық жылтылдап, мейірімді сиқыршы апа пайда болды.

— Сенің жүрегің сондай жақсы, — деді сиқыршы. — Бүгін сен тойға барасың.

Ол сиқырлы таяғын сермеп, асқабақты алтын күймеге, Күлшебаланың ескі көйлегін кішкентай шыны кебісі бар күміс көйлекке айналдырды.
— Бірақ есіңде болсын, — деп жымиды ол, — сиқыр түн ортасында бітеді.

Тойда ханзада бүкіл кеш бойы Күлшебаламен билеп жүрді. Ол қандай бақытты еді! Бірақ сағат түн ортасын соға бастағанда, ол асығыс кетіп қалды — сатыда бір кішкентай шыны кебісі түсіп қалды.

Ханзада бүкіл елді аралап іздеді, кебіс Күлшебаланың аяғына дәл келді. Ол қандай мейірімді әрі әдемі еді! Көп ұзамай олар үйленді, ол өзінің тышқан мен құс достарын да бақытты өмір сүруге алып келді.

Содан кейін әр түні Күлшебала ризашылық пен тыныштыққа толы жүрекпен ұйқыға кететін.