Қызыл телпек

Қызыл телпек мейірімді қыз еді, ол әрдайым әжесі тіккен ашық қызыл телпегін киіп жүретін. Бір таңертең анасы:
— Әжең сырқаттанып қалды. Оған мына себет нан мен жидекті апарып бер. Есіңде болсын: соқпақпен жүр, жолда еш жерде аялдама, — деді.

— Жарайды, апа, — деді Қызыл телпек те, орманға қарай жүгіре жөнелді.

Соқпақта ол айлакер қасқырды кездестірді.
— Қайда барасың, кішкентай? — деп сұрады ол жылы дауыспен. Бірақ Қызыл телпек анасының сөзін есінде сақтап, әңгімелесуге тоқтаған жоқ.
— Әжеме, — деді ол сыпайы түрде де, уәде еткендей, соқпақпен әрі қарай асықты.

Қасқыр үйге қысқа жолмен бұрын жетпекші болды, бірақ жақын жерде мейірімді ағаш кескіш отын жарып жатқан еді. Қасқырдың үйге жасырын жақындап келе жатқанын көріп, ол зор дауыспен айқайлады:
— Кет әрі, қасқыр! Мына жақсы жандарды тыныш қалдыр!

Шошынған қасқыр шыңғырып, орманның ішіне алыс-алысқа қашып кетті де, енді ешкімді мазаламады.

Қызыл телпек әжесінің үйіне аман-есен жетті. Әжесі оны көріп қатты қуанды, олар бірге нан мен тәтті жидекті жеді.

Әжесінің қасында жылы көрпеге оранып, Қызыл телпек жайлы есінеп, тәтті ұйқыға кетті.