Тоқаш батыр

Бірде әжей кішкентай, дөңгелек тоқаш пісірді. Ол тоқашты суысын деп терезенің алдына қойды, бірақ Тоқаш сондай ойнақы еді, терезеден домалап түсіп, есіктен шығып, көңілді ән салып домалай жөнелді.

— Әжемнен қаштым, атамнан қаштым, сенен де қашамын! — деп ән салды ол соқпақ бойымен домалап.

Ол қоянды кездестірді.
— Мен сені жеп қоямын! — деді қоян. Бірақ айлакер Тоқаш әнін салып, домалап өте шықты. Ол қасқырды, содан кейін үлкен, ұйқысы келген аюды кездестірді — әр жолы әнін салып, көңілді домалап кете барды. Тоқаш өзіне-өзі риза бола бастады.

Сосын ол жұмсақ, жылы дауысты түлкіні кездестірді.
— Қандай тамаша ән! — деді түлкі. — Бірақ мен нашар естимін. Жақынырақ кел де, тағы бір айтшы.

Тоқаш мақтанып, жақынырақ домалады. Дәл сол кезде түлкі оны табанымен ақырын іліп алды — бірақ тек сәл қорқыту үшін ғана.
— Тоқашжан, — деді ол мейірлі күліп, — ақылды болған жақсы, бірақ мақтанбаған жөн. — Сосын оны шөпке жаймен қайта қойды.

Тоқаш тура үйге, әжейдің жылы асханасына домалап барды. Әжей оны жайлы тәрелкеге қойды, ол сонда бақытты да аман жатып демалды, кеш тынышталып, ұйқы басып келе жатты.