Шалқан

Атай кішкентай шалқанның дәнін егіп:
— Өс, шалқаным, тәтті де мықты бол! — деді.

Шалқан өсті — өсті де, ешкім көрмеген үлкен шалқан болды.

Піскен кезде атай ұстап тартты. Тартып-тартып, шалқанды жұлып ала алмады. Сонда ол әжейді шақырды. Әжей атайдан, атай шалқаннан ұстап, бірге тартты — бірақ шалқан орнынан қозғалмады.

Әжей немересін шақырды. Немере итті шақырды. Ит мысықты шақырды. Немере әжейден, әжей атайдан, атай шалқаннан ұстады. Бәрі ұзын қатарға тұрып, ыхылап та, күлісіп те тартты — бірақ үлкен шалқан жерде берік отырды.

Ақыры мысық кішкентай тышқанды шақырды.
— Мынандай кішкентай тышқан көмектесе ме екен? — деп бәрі таңданды. Бірақ тышқан мысықтан ұстады, бәрі бірге, бір мезгілде тартты — әйда, тарт!

Шалқан суырылып шықты! Бәрі көңілді, күлкілі болып артқа құлады. Шалқан сондай үлкен еді, одан бәріне, тіпті кішкентай тышқанға да жететін сорпа болды.

Олар ешкім көмектесуге тым кішкентай емес екенін, бір-бірімізге көмектессек бәрі жеңіл болатынын түсінді.

Сол кеші олар жылы шалқан сорпасын бөлісіп, от басына жиналды. Үй жылы да тыныш болды. Бір-біріне тығылып, бірінен соң бірі ұйқысы келіп, жайлы болып, тәтті түстерге дайын болды.