Аладдин

Алыстағы күн шуақты қалада Аладдин есімді мейірімді жігіт тұрыпты. Ол адал еді, әрқашан анасына үй шаруасына көмектесіп, көршілерімен нанын бөлісетін.

Бір күні Аладдин ескі шаңдақ шамды тауып алды. Оны тазалау үшін жеңімен ақырын сүртіп еді — шамнан көңілді, мейірімді жын шыға келді!

«Сен мені таптың, бірде-бір өтірік айтпадың, — деді жын. — Адал жүрегің үшін үш жақсы тілегіңді орындаймын». Аладдин анасына жылы үй, субұрқақты бақ және бүкіл қалаға достық тіледі.

Ол қалада қайырымды әрі ақылды ханшайым тұратын. Ол Аладдиннің қандай адал әрі қамқор екенін көріп, екеуі дос болды; гүлденген бақта серуендеп, құстардың сайрағанын тыңдады.

Жын оларға қарап қуанды. «Нағыз байлық — адалдық пен мейірімді жүрек», — деді ол көңілді көзін қысып.

Сол кеші қала үстінде жұмсақ жұлдыздар жанды. Аладдин, анасы және ханшайым балконда тәтті шай ішіп, ақырын күлісті.

Сосын Аладдин бәріне жақсы түс тіледі, жылы көрпесін жамылып, күлімсіреп ұйықтап кетті. Сен де тәтті ұйықта, жақсым.