Әли-Баба

Ерте-ерте заманда Әли-Баба есімді мейірімді әрі қарапайым адам өмір сүріпті. Ол орманда отын шауып, азға қанағат етіп, тыныш тұратын.

Бір күні орманда ол тұяқ дүбірін естіп, ағаштың артына тығылды. Атты кісілер үлкен жартасқа келіп, сиқырлы сөзді айтқанын көрді: «Сезам, ашыл!» Жартас есік сияқты ашыла кетті.

Атты кісілер шауып кеткенде, Әли-Баба ақырын жақындап: «Сезам, ашыл!» — деп қайталады. Ішінде тиындар мен жарқын кілемдер жарқырап тұр екен. Әли-Баба тек кішкене қалта алды — отбасына нан алуға жетерліктей ғана.

Ал оның ашкөз танысы бәрін бірден алғысы келді. Ол сонша қазына жинады, көтере алмай қалды, ашкөздігінен есіктегі сиқырлы сөзді де ұмытып қалды!

Мейірімді Әли-Баба қайтып келіп, оған шығуға көмектесті. «Қажетіңді ғана ал, сонда жүрегің тыныш болады», — деді ол жұмсақ үнмен. Ашкөз таныс алғаш рет ашкөз болмаудың қандай жақсы екенін түсінді.

Үйде Әли-Баба нанын көршілерімен бөлісті, бәрі тоқ әрі көңілді болды.

Кеш батты. Әли-Баба шамын өшіріп, көрпесін жамылып, тыныш та бақытты ұйқыға кетті. Жақсы түс көр.