Алиса ғажайыптар елінде

Бір жылы күні Алиса есімді қыз жасыл шалғында отырды. Кенет камзол киген аппақ қоян қалта сағатына қарап, жанынан жүгіре өтті. «Уай, кешігіп қаламын-ау!» — деп күбірледі ол.

Алисаның қатты қызығушылығы оянып, қоянның соңынан жүгірді. Қоян ескі ағаштың астындағы інге сүңгіп кетті, Алиса да ауада қалқыған қауырсындай, жұп-жұмсақ соңынан сырғыды.

Ол ғажайып сиқырлы елде жүр екен. Мұнда гүлдер ақырын ән ыңылдап, шыныаяқтар үстелде билеп, күлімдеген мысық бұтақта отырып, құйрығын бұлғап амандасты.

Алиса мейірімді Қалпақшы мен көңілді Наурыз Қоянымен шай ішті. Олар оны тәтті тоқаштармен сыйлап, күлкілі жұмбақтар айтты, Алиса шын жүректен күлді.

«Қызық болу қандай ғажап, — деп ойлады Алиса. — Айналада қаншама таңғажайып нәрсе бар!» Ол сөйлейтін гүлдерді сипап, кішкене шамдай жарқыраған көбелектерге сүйсінді.

Бірте-бірте айнала жұмсарып, тыныштала бастады. Гүлдер желектерін жапты, шыныаяқтар тәрелкелерінде ұйықтады, күлімдеген мысық жұмсақ бесік жырын мырылдады.

Алиса есінеп, үлпілдек шөпке жайғасып, көзін жұмды. Сиқырлы ел оны ақырын тербетті, ол тәтті ұйқыға кетті. Жақсы түс көр.