Ара мен балкон

Ләйлә арадан қорқатын: олар ызыңдайды, қазір шағып алатын сияқты. Бір күні балконға бір ара ұшып кіріп, қазтамақ гүлінің үстінде айналып ұша бастады.

Ләйлә сол кезде кішкентай үстелдің басында сурет салып отырған. Ызыңды естігенде ол орнынан ұшып тұрып, қолын сермеп, перденің артына тығылды.

— Әже! Ара! Қуып жіберіңізші!

Әжесі қолын орамалға сүртіп, балконға шықты да, араға сабырмен қарады.

— Ол саған келген жоқ, — деді әжесі. — Тозаң жинап жүр. Қарашы, оның саған мүлде қатысы жоқ. Тек қолыңды сермеме. Сен одан қалай қорықсаң, ол да сенен солай қорқады.

— Ол да қорқады ма? — деп таң қалды Ләйлә.

— Әрине. Ол үшін сен таудай алыпсың. Ара қорқып, өзін қорғау керек болғанда ғана шағады.

Ләйлә перденің артынан абайлап сығалады. Ара кішкентай ғана, жолақ, арқасы үлпілдек екен. Ол гүлдің дәл ортасына кіріп, ішінде әуреленіп, қайта көтерілді. Артқы аяқтарында екі сары түйір ілініп тұр, кішкентай шалбар киген сияқты.

— Аяғындағы не? — деп сыбырлады Ләйлә.

— Бұл тозаң, — деді әжесі. — Ара оны үйіне, ұясына апарады. Әрі тозаңды гүлден гүлге тасиды. Сонда гүлдерден алма, шие, қияр, қарбыз пайда болады. Арасыз тәтті ештеңе де болмас еді.

— Тіпті қарбыз да ма? — Ләйлә аузын ашып қалды.

— Тіпті қарбыз да.

Ара шалбарын тозаңға толтырып, балконды бір айналып, ұшып кетті. Ләйлә перденің артынан шықты. Жүрегі әлі дүрсілдеп тұр, бірақ бұрынғыдай қатты емес.

— Әже, қалада аралар гүлді қайдан табады? — деп сұрады ол. — Мұнда айнала үй мен асфальт қой.

Әжесі ойланып қалды:
— Бұл жақсы сұрақ. Қалада гүл аз. Аралар жем табу үшін алысқа ұшуға мәжбүр.

Сонда Ләйләнің басына бір ой келді. Ол әжесімен базарға барып, лаванда, беде тұқымын және құмырадағы бір кішкентай күнбағыс сатып алды. Үйде бәрін балкондағы ұзын жәшіктерге отырғызды. Ләйлә топырақты өзі салды, суарды, күн сайын бүршік шықпады ма екен деп тексеріп жүрді.

Көп ұзамай балкон гүлге оранды. Лаванданың иісі басты айналдырып, беде қызғылт шарларға толды, күнбағыс сары жүзін күнге бұрды. Сөйтіп аралар келді. Алдымен біреу, сосын тағы біреу. Сосын кішкентай ұшақтай гуілдейтін томпақ, үлпілдек түкті ара ұшып келді. Балкон жәндіктерге арналған нағыз асханаға айналды.

Ләйлә енді қолын сермемейтін болды. Ара жанынан ұшып өткенде, ол жай ғана тыныш тұрып, қарап тұратын. Ал ара өз шаруасымен ұша беретін, мен сені мазаламаймын, сен де мені мазалама дегендей.

Бір күні Ләйлә лавандаға өте жақын отырғанда, бір ара дәл қолының жанындағы гүлге қонды. Ләйлә қыбыр етпеді. Ол оның арқасындағы әр алтын түкті көріп отырды. Бұл мүлде қорқынышты емес еді. Бұл ғажайып еді.

— Сен батыр қызсың ғой, — деді әжесі.

— Бұл батырлық емес, — деді Ләйлә байсалды түрде. — Мен енді оның бос емес екенін білемін.

Кешке әжесі шай демдеп, үстелге бір банка бал қойды. Ләйлә алтындай созылған балды қасықпен іліп алып, күні бойы еңбек еткен кішкентай араларды ойлады. Сосын лавандаға да, күнбағысқа да, ұяларында ұйықтап жатқан барлық араларға да қайырлы түн тіледі.

Қайырлы түн.