Жаңбыр бөшкесі

Айгүл әженің бақшасында ескі ағаш бөшке тұратын. Жаңбыр жауғанда шатырдан ағатын су науа арқылы тура соған құйылатын.

Немересі Мадина әжесіне бүкіл жазға келді. Келген күні-ақ жаңбыр жауып, Мадина кіреберіске жүгіріп шықты. Тамшылар жапырақтарды тықылдатып, дымқыл топырақтың иісі аңқыды, ал науадан бөшкеге сылдырап су құйылып жатты. Сылдыр-сылдыр, сылдыр-сылдыр.

— Әже, жаңбырды не үшін жинайсыз? — деп сұрады Мадина. — Кран бар емес пе.

Әжесі жымиып, қолын алжапқышына сүртті.

— Кран суды өзеннен алады, — деді ол. — Ал жаңбыр бәрібір жауады. Ол зая кетіп, арыққа ағып кетсе, обал ғой. Одан да біздің бақшада еңбек етсін.

Мадина иығын қиқаң еткізді. Оған жаңбыр дүниеде онсыз да көп сияқты көрінді.

Бірақ шілдеде аптап ыстық басталды. Күн таңнан кешке дейін шыжғырып, жер жарылып, қиярдың жапырақтары шаршаған алақандардай салбырап қалды. Ауылда хабарландыру ілінді. Онда бақшаны шлангпен суаруға болмайтыны, әйтпесе құбырдағы су бәріне жетпейтіні жазылыпты.

— Енді не істейміз? — деп мұңайды Мадина. — Қызанақтарымыз қурап қалады!

— Бөшке не үшін тұр деп ойлайсың? — деп көз қысты әжесі.

Мадина қақпақты көтерді. Бөшке лық толы екен. Су жылы, жұмсақ, ағаштың иісі шығады. Мадина суғарғышты толтырып, жүйектерге көтеріп барды. Суғарғыш ауыр еді, су аяғына шайқалып төгіліп жатты, бірақ Мадинаның көңілі көтеріңкі болды.

Күн сайын кешке, күннің ыстығы қайтқанда, Мадина бақшаны бөшкедегі сумен суарды. Қызанақтар қызарып піседі, қиярлар кең жапырақтардың астына тығылады, кіреберістегі гүлдер барған сайын жайнай түседі. Әжесі өсімдіктер краннан аққан суық судан гөрі жаңбыр суын жақсы көреді деді. Ол жылы әрі жұмсақ, тамырларына дәл керегі сол.

Бір күні Мадина бөшкедегі судың таусылып бара жатқанын байқады. Сосын есіне түсті. Жаңбыр жауғанда шатырдың екінші жағынан су тура соқпаққа құйылып, арыққа ағып кетеді екен.

— Әже, екінші бөшке қояйықшы! — деді Мадина. — Су ағып кететін жерге.

— Міне, нағыз үй иесі! — деп қуанды әжесі.

Олар қоймадан ескі бөшке тауып алып, щеткамен жуып тазалады да, шатырдың екінші қапталының астына, екі кірпіштің үстіне қойды, оған науаның бір бөлігін жалғады. Ішіне жапырақ түспесін, маса кірмесін деп, Мадина бөшкенің қақпағын өзі жапты. Мадина жаңа бөшкені Кенже, ал ескісін Әженікі деп атады, әжесі ұзақ күлді.

Енді жаңбыр бүкіл бақшаға еңбек етті. Бір бөшкенің суымен көкөніс жүйектерін, екіншісінің суымен гүлдер мен жас алма ағаштарын суарды.

Ал тамыздың аяғында бір кеште жылы жаңбыр сіркіреп жауды. Мадина мен әжесі бір пледке оранып, кіреберісте таңқурай қосқан шай ішіп отырды. Жүйектердің үстінен жылы бу көтеріліп, аскөк пен дымқыл жалбыздың иісі аңқыды. Тамшылар екі бөшкенің қақпағын ақырын тықылдатып, екеуіне де сылдырлап су құйылып жатты. Бұл бақшаның ертеңге су жинап жатқаны еді.

— Естіп тұрсың ба? — деп сыбырлады әжесі. — Жаңбыр өзін жоғалтпағанымыз үшін рахмет айтып жатыр.

Мадина көзі ілініп кеткенше сол тықылды тыңдап отырды.

Қайырлы түн.