Тасбақа мен жалған медуза

Жылы теңізде Тася атты кәрі тасбақа өмір сүрді. Ол бәрінен де медуза жегенді жақсы көретін. Медузалар жұмсақ, мөлдір болып, суда тербеліп жүреді.

Тася өте кәрі әрі өте дана еді. Ол жағада бірде-бір үй болмаған заманды есінде сақтайтын, теңіздегі әр тасты білетін. Сауытын жұмсақ жасыл балдыр басқан, ал өзі асықпай жүзгені сонша, суда ұшып бара жатқандай көрінетін. Кішкентай жолақ балықтар оның жанында үлкен кеменің қасындағыдай жүзгенді ұнататын.

Күнде таңертең күн сәулелері теңізге алтын таспадай болып түсетін. Тася солардың арасымен, маржан бұтақтары мен ала-құла балықтардың жанынан сырғанап, сүйікті таңғы асын іздейтін.

Бір күні алдында бірдеңе тербелді. Мөлдір, жеңіл, суда толқып тұрған бірдеңе.

«Медуза!» — деп қуанды Тася да, олжасына қарай жүзді.

Жақындаған сайын оған бәрі біртүрлі көрінді. Медузалар әдетте іштей сәл жылтырап, бірқалыпты дем алғандай жиырылып, жазылып тұрады. Ал мынау мыжылып, қимылсыз ілініп тұр, әрі ақырын сыбдырлайды. Бірақ Тасяның қарны ашып тұрған, оның үстіне кәрі тасбақаның көзі бұрынғыдай өткір емес. Ол аузын ашты...

Бұл біреу жағадан лақтырған пластик пакеттің жыртығы еді. Тася оны жұтып қоя жаздады.

Жақын жерде маска мен түтік киген бір бала жүзіп жүр еді. Ол теңізге ата-анасымен келіп, күні бойы су астындағы әлемді тамашалап жүрген. Ол тасбақаны да, пакетті де көріп, бәрін бірден түсінді. Бала терең тыныс алып, суға сүңгіді де, пакетті Тасяның дәл тұмсығының алдынан жұлып алды.

Бір сәтке олар судың ішінен бір-біріне қарады. Тасбақаның үлкен, сабырлы көздері масканың әйнегі артындағы баланың таңырқаған дөңгелек көздерімен түйісті. Сосын Тася аяқтарын баяу қағып, бір жаққа жүзіп кетті.

Бала судан шығып, тынысын басып, жағаға қарай жүзді. Қолында су-су, мыжылған пакет салбырап тұр. Судың үстінде ол медузаға мүлде ұқсамайтын. Ол жерде пакетті қоқыс жәшігіне тастады.

— Анашым! Әкешім! — деп айқайлады ол құмға жүгіріп шығып. — Тасбақа пакетті жеп қоя жаздады! Ол оны медуза деп ойлапты!

Әкесі оның қасына шөкелей отырып, басын изеді.

— Ондай болады, — деді ол. — Теңіз тасбақасына судағы пакет нақ медузаның өзі сияқты көрінеді. Сондықтан пластиктің теңізге түспеуі өте маңызды.

Кешке бала бұл туралы достарына айтып берді. Ал ертеңіне таңертең олар қап алып, бүкіл жағажайды бірге аралап шықты, кәмпит қағаздарын, бөтелкелерді, пакет жыртықтарын жинады. Жинағандары сонша көп болды, өздері де таң қалды.

Сол күннен бастап баланың отбасы жағажайға тек мата сөмкелер алып баратын болды, барлық қоқысты үйге алып қайтатын. Достары да солай істеді. Тіпті жағажайдағы көршілер де оларға қарап, өз қағаздарын жинай бастады.

Ал Тася сол кеште нағыз медузалардың тұтас бір тобын тапты. Олар кешкі суда кішкентай шамдардай жылтырап тұрды, Тася тойып алды. Сосын кәрі тасбақа жұмсақ құмды түпке түсіп, аяқтарын жиып, көзін жұмды. Үстінде толқындар ақырын тербеліп жатты. Теңіздің үстіне ай шығып, судың бетіне күміс жол салды.

Бала ол кезде төсегінде жатқан. Терезе ашық еді, ол теңіздің шуылын тыңдап жатты. Оған анау төменде, теңіздің түбінде, дана тасбақа тыныш ұйықтап жатқандай көрінді.

Қайырлы түн.