Ұзақ қызмет ететін дорба

Камиланың анасының қалтасында әрдайым бүктелген мата дорба жүретін. Қайда барса да, бірдеңе сатып алу керек болса, анасы соны шығаратын, сондықтан дүкенде пластик пакет алмайтын.

Дорба печеньеден үлкен емес, кішкентай тығыз төртбұрыш болып бүктелетін. Анасы оны қалтасынан алып, бір сілкігенде, төртбұрыш ұзын тұтқалары бар үлкен, берік дорбаға айналатын. Камилаға бұл нағыз сиқыр сияқты көрінетін.

Бір күні дүкенде кассир пакет керек пе деп сұрады. Анасы басын шайқап, өз дорбасын шығарды. Камила оның жеңінен тартты.

— Мама, бір пакеттің несі бар? — деп сұрады ол. — Ол кішкентай ғой.

Анасы нанды, алманы, сүтті мата дорбасына салып, былай деді:
— Пакетті он минуттай ғана, сатып алғаныңды үйге жеткізгенше ғана пайдаланады. Сосын оны лақтырып жібереді, ал ол жерде жүздеген жыл жатады. Көп ағаштардың ғұмырынан да ұзақ. Ал біздің дорбамыз үш жылдан бері қызмет етіп келеді.

Камила ойланып қалды. Жүздеген жыл! Бұл оның үлкен әжесі мен үлкен атасының жасын қосқаннан да көп.

Үйде ол раковинаның астындағы шкафты ашты. Ішінен пакеттер сыбдырлап құлап түсті: үлкен, кішкентай, мыжылған, түрлі түсті. Олар сонша көп еді, Камила қырық үшке жеткенде санаудан шаршады.

— Бұлардың бәрі ертеректен қалған, — деп күлді анасы. — Мата дорбам жоқ кезде жиналған.

Камила пакеттердің үйіндісіне, сосын анасының дорбасына қарады. Кенет оның өз дорбасы болғысы қатты келді.

— Мама, маған да сондай дорба бола ма? Тек менікі ерекше болсын.

Сол күні әжесі қонақта отыр еді. Ол шкафтан ұсақ көгілдір гүлді ескі жастық тысын алды. Жастық тысы көп жуылғаннан жұмсарып, лаванданың иісі шығып тұрды. Әжесі Камилаға матаны қалай бүктеу керек, қай жерден кесу керек, шеттерін қалай тігу керек екенін көрсетті. Камила бірнеше тігісті өзі тікті. Олар сәл қисықтау шықты, бірақ нағыз тігіс еді. Тұтқаларын әжесі ескі белбеуден тігіп берді.

Сосын Камила матаға арналған фломастерлерді алып, дорбаға мысық салды. Мысық жирен, жолақ, ұзын мұртты, қу көзді болып шықты. Енді Камиланың мысығы бар өз дорбасы болды.

Ертеңіне ол анасымен дүкенге барып, дорбасын мақтанышпен шығарды. Кассир жымиды:
— Қандай керемет мысық! Өзің салдың ба?

Камила басын изеп, қуанғаннан қызарып кетті.

Дорба сыйымды болып шықты. Оған бір бөлке нан, бір қорап сүт, үш алма, тіпті кішкентай қауын да сыйды, Камила оны өзі, өте абайлап көтеріп келді.

Көп ұзамай бүкіл отбасы дүкенге өз дорбаларымен баратын болды. Әкесінікі үлкен әрі сұр, анасынікі көк, әжесінікі торкөз, ал Камиланікі мысықты. Раковинаның астындағы сыбдырлақ пакеттердің үйіндісі енді өспеді. Ескі пакеттерді анасы лақтырмай, қайта пайдалану үшін ұқыптап бүктеп қоятын болды.

Бір күні кешке Камила өз дорбасының дүкенге неше рет барғанын санады. Жиырма рет! Демек, жиырма пакет жерге түспей қалды.

Ұйықтар алдында Камила дорбасын анасы сияқты кішкентай төртбұрыш етіп бүктеді де, ертеңге рюкзагына салып қойды. Матадағы жирен мысық оған көз қысқандай болды. Камила жымиып, көрпенің астына кіріп, көзін жұмды.

Қайырлы түн.