Орындық пен қағаз

Алина күнде мектептен кейін саябақтағы сүйікті орындығына отырып, бірдеңе дәмді жейтін.

Орындық үлкен кәрі каштан ағашының астында тұратын. Жазда ағаш қою көлеңке түсіретін, ал күзде жылтыр қоңыр жемістерін тура Алинаның аяғының астына тастайтын. Қасында көгершіндер серуендеп жүретін, ал кейде діңнен жирен тиін жүгіріп түсіп, Алинаға жаңғақ күткендей домалақ көздерімен қарап тұратын.

Бір күні Алина кәмпит жеп отырғанда, қағазы саусағынан сырғып кетті. Ол орындықтың астына түсіп, желмен сыбдырлады. Алина оған қарап: «Бір кішкентай қағаз ғой, оқасы жоқ», — деп ойлады.

Бірақ ертеңіне оның қасында тағы екі қағаз жатты. Біреу де солай ойлаған болуы керек. Ал бір аптадан кейін орындықтың астында қағаздардың, орамалардың, бос шырын қораптарының тұтас үйіндісі жиналды. Жел оларды жолмен қуалап, көгершіндер жылтыр қағаздарды шоқыды, ал тиін енді келмей кетті.

Орындықта отыру жағымсыз болып қалды. Алина күрсініп, тіпті басқа орындыққа ауысып көрді, бірақ ол жерде жайсыз еді, күн көзге шағылысты.

— Бұл менің орындығым ғой, — деді ол өзіне-өзі. — Бұл қоқыс та менің қағазымнан басталды.

Ертеңіне Алина үйден үлкен пакет пен анасының бақша қолғабын алып келді. Ол ең соңғы қағазына дейін бәрін жинады: кәмпит қағаздары, қақпақтар, тіпті балмұздақтың таяқшалары. Бұл көп уақыт алмады, орындықтың асты қайтадан тап-таза болды.

Ол жинап жатқанда, қасына самокат мінген бір кішкентай бала тоқтады.

— Сен не істеп жатырсың? — деп сұрады ол.

— Тиінді қайтарып жатырмын, — деді Алина.

Бала сәл ойланып, самокатынан түсті де, екі қағазды, сосын тағы біреуін көтеріп алды. Оларды байыппен қоқыс жәшігіне апарып тастап, мақтанышпен әрі қарай сырғанап кетті.

Сосын Алина қарапайым бір ереже ойлап тауып, оны қағазға ірі әріптермен жазды:
«Саябаққа не әкелсең, соны алып кет».

Ол бұл ережені құрбыларына айтты. Алдымен олар таң қалды, сосын оларға ұнады. Енді қыздар орындықта отырғанда, қағаздарын қалтасына немесе Алина рюкзагында алып жүретін кішкентай қапшыққа салатын болды. Ал бірде құрбылары өздері пакет әкеліп, көрші орындықтың маңын да тазалады.

Көп ұзамай оның орындығы саябақтағы ең таза орындық болды. Тиін алғаш оралғанда, орындықтың дәл шетіне отырып, алдыңғы аяқтарымен каштан ұстап, Алинаға амандасқандай қарады. Алина оны үркітіп алмайын деп, демін ішіне тартты. Ал көгершіндер таза жолмен маңғаздана басып жүрді.

Бір күні Алинаның қасына таяқ ұстаған бір әжей келіп отырды. Ол жан-жағына қарап, таза ауаны кеудесін кере жұтты да:
— Мұнда қандай жақсы, — деді.

Алина жай ғана жымиды. Ол мұнда бұрын қанша қағаз жатқанын айтпады. Оған жай ғана жақсы болды.

Кешке Алина таза жолдармен үйіне қайтты. Шамдар бірінен соң бірі жанып, басының үстінде каштан жапырақтары сыбдырлады. Өзіңнен кейін бір жер бұрынғыдан да жақсы болса, қандай жақсы деп ойлады ол.

Үйде Алина төсегіне жатты. Түсінде каштанның астындағы орындығын, жирен тиінді және желдің күзгі жапырақтан басқа қуалайтын ештеңесі жоқ тыныш саябақты көрді.

Қайырлы түн.